Piet Veerman, geboren op 1 maart 1943, startte in de begin jaren 60 een bandje dat uitgroeide tot één van de populairste groepen van Nederland, The Cats. In 1975 maakt hij, terwijl hij nog volop met The Cats platen aan het opnemen is, zijn eerste solo-lp wat het begin is van een hele mooie maar vooral bijzondere reeks lp's en later cd's. Om Piet te mogen interviewen, maken we eerst een afspraak om vervolgens weer een afspraak te maken en plannen het interview op 11 juni 1999. Op weg naar huize Veerman worden de laatste vragen nog even in de auto doorgenomen, en als dat is gebeurd, bellen we aan en starten het interview.

Piet heeft zijn naam van zijn grootvader en is dan ook, zoals ze dat op Volendam zeggen, vernoemd.
Piet: Mijn vader was een zoon van Piet Veerman, visserman van beroep. Tijdens een windhoos is zijn kwak, de Volendam 52, vergaan. Z'n knecht is toen verdronken omdat hij op dat moment sliep en mijn bap (een ander woord voor grootvader op Volendam) de wacht had. De kwak werd door de windhoos uit het water de lucht in gesleurd en op z'n kop met de mast naar beneden weer terug gesmeten. Door zich de hele nacht vast te houden op en aan de kiel, heeft hij het er levend van afgebracht. Daarna is hij gestopt met vissen en is hij beheerder geworden van het Sint Jozef-gebouw. Daarnaast werd hij de dorpsomroeper want hij had een groot volume in zijn stem.

De bijnaam Piet de Koster heeft Piet van zijn moeder, Marie van de Koster, omdat haar vader, Crelis Steur, koster was in de kerk. Het was een artistieke familie, weet Piet te vertellen.
Piet: Mijn moeder en nog een aantal familieleden speelden allemaal samen in het amateursgezelschap van Volendam. Dat was kwalitatief hoogstaand toneel, en dat durf ik te zeggen zonder dat ik ze gezien heb, want dat valt af te lezen van de gezichten op de foto's die gemaakt zijn van het toneelstuk Maria Stuart; die expressie spreekt boekdelen.

Dat Piet muzikaal is, is niet verwonderlijk, want vader Veerman kon ook wel degelijk een instrument bespelen, zoals gitaar, banjo, citar, blokfluit, mondharmonica, en hij was samen met nog twee Volendammers het eerste trio dat over de grenzen in Volendammer klederdracht liedjes vertolkte. Het trio bestond uit Piets vader, Jan Bootsman en Klaas Schilder (vader van Jaap Schilder de Koster).
Piet: De liedjes die zij zongen, hadden ze ook op muziek en tekst gezet en in veelvoud laten drukken en die liedjes verkochten ze dan ter plekke en op die manier voorzagen zij in hun onderhoud tijdens dat 'tournee'. Daarbij was mijn vader ook een goed tekenaar, hij was het van wie ik mijn eerste verfdoos kreeg (plakaatverf). Mijn vader is dus mijn inspirator geweest op het gebied van muziek en het kunstschilderen.

Het eventuele talent heeft Piet dan ook van beide ouders. Toen hij een jaar of 12 was, kreeg hij zijn eerste gitaar in handen, met daarnaast dus die verfdoos. Vanaf dat moment hebben de muziek en het schilderen parallel aan elkaar een bepaalde ontwikkeling doorgemaakt voor Piet.
Piet: Met die gitaar begon het natuurlijk met akkoordjes leren spelen en het melodietje zong ik erbij. Op die manier kregen de akkoorden meer inhoud van betekenis. Dat deed ook Jaap Schilder (de Koster), mijn neef. Wij groeiden min of meer samen op. Mijn moeder is voor dat gezin een tweede moeder geweest en voor de hele familie heeft zij altijd dag en nacht klaar gestaan. Daarom waren Jaap en ik veel met elkaar in die periode.

Jaap en Piet gingen samen zingen en spelen, dat klonk weer iets leuker dan alleen. Het meest voor de hand liggend waren liedjes van de Everly Brothers, zo kregen zij al gauw de bijnaam de Everly Kosters. De tijd die hierna komt, noemt Piet de tijd van het plein van de VGLO, een schoolplein waar zij 's avonds vaak zaten en speelden. Toen ging ook de muziek een belangrijke rol spelen.
Piet: Dat was de periode die voorafging aan de pogingen van dansleraar Jan Buys, bijgenaamd Spruitje, om de muzikale inspiraties van Arnold Mühren en Cees Veerman te koppelen aan die van Jaap Schilder (de Koster), maar Jaap wilde dat wel mits ik ook van de partij zou zijn, en zo zijn de Mystic Four ontstaan.

De Mystic Four dat later Blue Cats en vervolgens The Cats werd, bracht Piet veel succes. Als we Piet vragen of hij nog iets van deze tijd kan herinneren, vertelt hij:
Uit die vroegere periode, de tijd toen we geld bij elkaar spaarden van ons zakgeld om een versterker met drie ingangen, tremolo en galm te kunnen kopen, is me nog iets bijgebleven van een optreden dat we gratis deden in Amsterdam in de parochie van een oom van Cees Veerman. We hadden in die tijd echter maar één microfoon, maar we konden er een paar bij lenen van een nonnenorde uit die parochie. Tegen middernacht kwamen ze die terughalen, want ze gingen naar bed en dan moest de handel weer terug zijn. Wij waren echter nog volop bezig, dus heb ik toen nog maar een mop van Kees Tet verteld over het grote en het kleine klokkie van een minuut of tien. Dat viel gelukkig goed in de smaak. Ondanks die genânte onderbreking toch eind goed, al goed, aldus Piet die er nog steeds om moet lachen.

Als Piet samen met The Cats een platencontract krijgt bij platenmaatschappij Bovema duurt het niet lang voor het succes komt. De ene hit na de andere wordt gescoord en de ene prijs na de andere gehaald. Toch wordt in 1974 de bühne voorlopig ontslag opgezegd.
Piet over die periode: Na ongeveer acht jaar werd het langzamerhand minder leuk, de koek was op. Het werd meer een routine, geestelijk en lichamelijk waren we een beetje aan het eind van ons latijn. Het vuur was weg en de inspiratie leek verdwenen, dus tijd om na nog twee jaren te stoppen. Later heb ik nog wel lol beleefd met het maken van de lp 'Third life'.

In 1975 maakt Piet zijn eerste solo-album, iets waar de jongens van The Cats op dat moment niet echt blij mee zijn, en dat is natuurlijk een logische zaak. Van materiaal dat niet door de mangel van The Cats kwam, werd 'Rolin' on a river' opgenomen, weet Piet te vertellen. Van dit album waar Piet reeds een gouden cd voor heeft gekregen, komen twee singles, waarvan de eerste de top 10 haalt. Als we vragen wanneer hij de gedachte kreeg om iets solo te gaan doen, antwoordt hij:
”Dat leefde al een tijdje bij drie man, en bovendien had Bovema zoveel geld aan ons verdiend, dat we met zijn vieren ieder een solo-lp mochten opnemen. Alleen Arnold Mühren voelde daar niets voor”, aldus Piet.

Eind 1979 kwam er voor The Cats een definitieve stop, en werd er dus een punt achter een succesvol tijdperk gezet van ongeveer 13 jaar. Dan in 1980 komt Piets tweede solo-plaat uit.
Piet: In 1980 kwam Arcade met het verzoek een album te maken met country klassiekers dat ik zelf mocht invullen. Dat album heb ik als titel 'Back to you' gegeven, ook deze is net als 'Rollin' on a river' inmiddels goud geworden.

In 1981 wordt Piet benaderd om het intro te spelen voor de single 'Mooi Volendam', die geschreven is door Dick Plat en gezongen door Jaap Veerman, oftewel Canyon. Voor Piet is dit absoluut zijn favoriete plaat die ooit voor Volendam is geschreven en is dan ook erg gecharmeerd van de manier waarop Jaap Veerman de plaat zingt. Piet deed één tv-optreden samen met Canyon. Met het materiaal van 'Rollin' on a river' en 'Back to you' en nog wat Cats-materiaal is Piet in maart 1983 solo begonnen. In diezelfde tijd speelde ook het verhaal van 'La diligence' met als b-kant 'El Paso'. Piet: Dit zijn namen van twee discotheken van Chris van Tilburg die deze twee liedjes door mij gezongen wilde hebben op single als alternatief voor een kerst- en nieuwjaarcadeautje voor zijn cliëntèle. Deze heb ik toen bij Arnold in de studio opgenomen. Later wilde hij The Cats eraan toevoegen en het commercieel gaan exploiteren. En zo is het gebeurd, toen zijn The Cats weer begonnen. Ik heb mij toch weer over laten halen om weer een album te maken samen met de groep, terwijl ik verdere solostappen in gedachten had. Dit omdat de tweede stop echt definitief was en een bevestiging dat de eerste stop een goeie beslissing was geweest, aldus Piet.

Toch zet Piet na drie lp's samen met The Cats te hebben opgenomen en twee touren definitief een punt achter zijn carrière met de groep The Cats. Op de vraag waarom, vertelt Piet zijn verhaal.
Piet: Na de lp 'Flyin' high' en de voor mijn stembanden bijna fatale laatste tour waaraan ik beide weinig plezier heb beleefd, hield ik het definitief voor gezien en heb eenzijdig een punt achter het verhaal gezet. Rekken en erbij blijven, was het motto van The Cats, maar voor mij hoefde dat niet, en helemaal niet ten koste van mijn stembanden. Omdat het weefsel van m'n stembanden geen weerkracht meer had om te herstellen, scheelde het maar een haar of ik had nooit meer kunnen zingen. Na drie maanden mijn mond alleen te hebben gebruikt om te eten en te drinken, is het toch nog goed gekomen, maar het was een dubbeltje op z'n kant.

Piet voegt er nog aan toe dat het uit elkaar gaan niet zo'n leuke herinnering is, en vertelt dan ook dat er na die periode van stress met als dieptepunt het kort geding gelukkig een korte tijd van rust aankwam om alles op een rijtje te zetten. Het feit dat Piet gelijk heeft gekregen van de rechtbank, was voor hem een opluchting maar geen echte voldoening. In 1987 laat Piet pas weer van zich spreken en hoe. 'Sailin' home' heet de comeback van Piet Veerman en behaalt de eerste plaats in de top 40.
Piet: Eerst had ik een tekst van een postuum eerbetoon aan de Volendammer vissers die voordat de Afsluitdijk er was, allemaal het leven gelaten hebben in hun eeuwig durende strijd om het bestaan tegen de elementen, en die wilde ik een postuum eerbetoon brengen. En daar komt nog bij: ik vond die bergers en slepers ook altijd al enorm mooi, met windkracht 8 zo'n groot gevaarte achter die sleepboot over de oceaan heen. Dat is iedere keer balanceren op leven en dood. Ik dacht: we moeten het meer nationaal maken, we moeten daar alles bij betrekken, en dat was ook meteen klaar. We mochten al het materiaal uitzoeken van Smit Tak BV, en die waren er ook helemaal verguld van, aldus Piet die het nog even enthousiast vertelt alsof hij het weer opnieuw beleeft.

De voldoening die Piet niet voelde bij het winnen van het kort geding, had hij wel met het succes van 'Sailin' home'. 'Sailin' home', die ook in België de hoogste eer haalde, werd platina. De lp die daarop volgt, krijgt de naam 'Piet Veerman' mee, dit om de naam te vestigen na een periode van 15 à 20 jaar als zanger van The Cats te hebben opgetreden. De lp werd platina en toen iets later de cd uitkwam, werden er opnieuw 100.00 van verkocht, dus dubbel platina.
Piet: Het succes van 'Sailin' home' en de cd 'Piet Veerman' maakte echter weer het een en het ander goed, en ik begon me weer als een vis in het water te voelen.

In 1989 nam Piet de lp/cd 'Cry for freedom' op. Het bevat diverse klassieke stukken van o.a. Verdi, Chopin, Mozart, Bach en Schubert, maar dan in een modern jasje gestoken. Hoewel de cd wederom goud wordt, vragen we Piet of hij dit album als een gok zag.
Piet: Nou ja, een gok, noem het af en toe wat anders willen doen. Het feit dat Piet ooit een duet had willen zingen met Pavarotti speelt zich ook af in deze tijd. Piet: Het idee ontstond, en toen heeft André de Raaf brieven geschreven naar de secretaris van Pavarotti om het liedje 'de parelvissers' te doen, en dan Pavarotti de tenorpartij en ik de barritonpartij. En daar is nooit iets van gekomen.

De vraag met wie hij verder ooit een duet zou willen zingen, vindt hij moeilijk .
Piet: Ik zou het niet weten, maar in het verleden zou dat bijna een keer gebeuren met Rita Coolidge. Het duet was best goed op weg en Rita Coolidge vond het ook best een goed idee, maar de manager maakte een afspraak met een Limburgse zanger.

Na het grote succes van 'Cry Of Freedom' (platina) komen albums als 'Future', 'In Between' (Platina), 'The Best Of' (Goud)' , 'A Winters Tale', 'Heart and Soul' (Platina), 'Dreams To Remember' en diverse Best of's en 'Mi Vida' uit.

Eind 1999 wordt Piet Veerman uitgenodigd voor het millennium feest om voor televisie een aantal hits uit zijn ruime oeuvre te zingen. Daarmee bracht 'The Godfather en het boegbeeld van de palingsound' opnieuw een generatie in de ban van de liedjes die hij ooit heeft vertolkt. Als in 2001 Volendam een wedstrijd van verbondenheid organiseert in verband met de nieuwjaarsbrand, zingt Piet Veerman live in het Veronica Stadion 'Sailin' Home'. Na een inleiding van ceremoniemeester Cees de Wit werd er uitgelegd dat Volendam grootgebracht is door sport en muziek, en Piet Veerman was het muzikale gedeelte, want daar is het uiteindelijk allemaal mee begonnen. Het werd een heel indrukwekkend optreden. Naar aanleiding van deze gebeurtenis wordt het liedje 'Tranen' geschreven door Arnold Muhren (The Cats), ook hier levert Piet een bijdrage aan.

In 2002 worden er twee avonden georganiseerd die een ode brengen aan The Cats. De wens van drie fans om alle leden van The Cats op het podium te krijgen, kwam die avond uit. Daarmee waren de nog in leven zijnde Catsleden herenigd. In datzelfde jaar wordt het album 'Die Goldenen Stimmen Aus Holland' uitgebracht, een album met Jan Smit en George Baker, waar Piet met twaalf liedjes op te horen is. In 2004 komt dan het album van Specs Hildebrand uit, dat een hommage is aan Jip Golsteijn dat 'A Wink At The Moon' heet. Een hoogtepunt op dat album is het nummer 'I'll Survived' dat hij samen met Specs Hildebrand opnam.

Anno 2004 timmert Piet Veerman nog hevig aan de weg door wekelijks het land in te gaan met zijn fabuleuze lichtshow. Zijn optredens zijn nog steeds een absoluut hoogtepunt voor alle zaaleigenaren van Nederland. Met zijn ruime solo en met zijn Cats repertoire brengt hij menig muziekliefhebber nog steeds in extase, en laten we hopen dat we daar nog lang van kunnen genieten. Anno 2004 filosofeert Piet voorzichtig over het maken van een nieuwe cd.

Op de vraag wat hij persoonlijk zijn mooiste solo-album vindt, antwoordt hij:
De laatste vier, alleen aan de cd 'Dreams to remember' zou ik nu wat veranderen, bijvoorbeeld 'Dreams to remember' van Otis Redding en 'Place in the sun' van Stevie Wonder, want ja, daar zou ik eigenlijk van af moeten blijven, en zo zijn er met elkaar drie à vier nummers die ik nu daarop zou veranderen.

De mooiste liedjes uit de Cats-periode waren voor Piet 'Rock and roll', 'Cindy', en 'Lovin' her was easier' en uit zijn solo-carrière is dat voor Piet misschien wel de gezongen versie van het 'Cocierto d'aranjiez', oftewel 'Follow me' van de semi-klassieke cd die 'Cry for freedom' heet.

Dan zijn we toe aan de laatste twee vragen, waarvan de eerste is wie Piets voorbeeld is of is geweest.
Piet: Ben E. King is misschien wel het grootste voorbeeld geweest voor mij zoals een stem zou moeten zijn zonder andere zangers zoals David Gilmore, Mickey Newberry, Van Morrisson, Crosby Stills en Nash, Kriss Kristofferson, Peter Gabriël, enz. enz. te kort te doen.

Als laatste vraag willen wij graag weten van Piet wat hij van The Cats vindt.
Piet: The Cats hebben Volendam op de populaire muzikale vaderlandse kaart gezet.

Dit was een interview met een man die een opvallende carrière achter de rug heeft. Vanaf 1964 werkzaam in het de muziekbusiness. Verkocht talloze platen samen met The Cats en heeft ook nog eens een aanzienlijke discografie op sologebeuren, waarmee hij zeven gouden, drie bijna platina en één dubbel platina haalde, dus niet echt onverdienstelijk. Houdt groepen als U2 en Madonna van de eerste plaats met zijn 'Sailin' home' en is nog steeds zeer actief in de muziekwereld. Dit was het verhaal van een man die heel hoog gescoord heeft in de Volendammer maar ook in de Nederlandse popgeschiedenis.